Osiemnastoletnia panna, córka Tomasza Łęckiego, kiedyś zamożnego arystokraty, obecnie bankruta. Izabela jest wyjątkowo piękna, jednocześnie dumna i wyniosła. Przywykła do życia w luksusie i posiadania służby, przyjmuje okazywane jej hołdy jako coś naturalnego. Jest egoistką, nie umie oceniać ludzi. Dobrze traktuje przedstawicieli jej własnej sfery, Wokulskiego otacza pogardą. Stopniowo zmienia o nim zdanie, ale nie potrafi dostrzec jego zalet. Zmiana związana jest z faktem, że rodzina Łęckich znajduje się w kłopotach finansowych, Izabela zaczyna dopuszczać więc myśl o małżeństwie z Wokulskim, ale nie zamierza go pokochać. Nie widzi dobroci i opiekuńczości Stanisława, imponują jej mężczyźni, którzy traktują ją jak Starski – czyli jako obiekt przelotnej miłostki.
Język polski. Femme fatale w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach. prezentowanych argumentów: 1. Balladyna jako bezlitosna i żądna władzy kobieta w dramacie romantycznym. 2. Izabella Łęcka jako arystokratyczna femme fatale w powieści pozytywistycznej „Lalka”. 3. poleca 85 %. Język polski.
Tomasz Łęcki jest przedstawicielem arystokracji, w rodzie miał kilu senatorów. To sześdziesięciokilkoletni człowiek, niewysoki, pełnej tuszy, krwisty. Nosił nieduże wąsy białe i do góry podczesane włosy, tej samej barwy. Miał siwe, rozumne oczy, postawę wyprostowaną, chodził ostro. Na ulicy ustępowano mu z drogi – a ludzie prości mówili: oto musi być pan z panów. Łęcki miał jedną, ukochaną córkę Izabelę. Po przodkach odziedziczył duży majątek, jednak roztrwonił go na wystawne życie. Uważa się za przedstawiciela klasy wyższej, choć dopuszcza możliwość wpuszczenia do niej ludzi niżej urodzonych, jak Wokulski. Reprezentuje tym samym poglądy demokratyczne. Wpisał się nawet do Resursy Kupieckiej. Przed rokiem 1870 Łęcki bywał na licznych dworach: francuskim, wiedeńskim i włoskim. Przyjaźnił się z królem Wiktorem Emanuelem. W Warszawie obraca się w kręgach arystokracji, często grywa w karty. Ma wiele długów, głównie u Żydów. Z powodu złej sytuacji majątkowej rodzina odsunęła się od niego. Uważany był za ekscentryka. Jedynym jego majątkiem jest kamienica, którą zmuszony jest sprzedać. Tylko dzięki Wokulskiemu uzyskuje cenę, dzięki której może spłacić długi i zabezpieczyć posag córce. On również unika spotkań towarzyskich, zamykając się w mieszkaniu. Wierzy, że dzięki Wokulskiemu jest w stanie wpłynąć na arystokratów i pobudzić ich do działania. Nie ma zmysłu do interesów i nie potrafi zarabiać pieniędzy. Jest naiwny. Wierzy, że może pomnożyć swój kapitał, a za jego dochodami tak naprawdę stoi Stanisław, wypłacając mu olbrzymie, niewspółmierne odsetki. Umiera na atak apopleksji, gdy znika ostatnia nadzieja na godne wydanie Izabeli za mąż.
Izabela Łęcka - charakterystyka zewnętrzna z cytatami. Prezentacja Izabeli Łęckiej. I. Łęcka ma 18 lat „Toteż mając lat ośmnaście, panna Izabela tyranizowała mężczyzn chłodem" - wg narratora przyczyniły się do tego relacje nieszczęśliwych w małżeństwie arystokratek. Córka Tomasza Łęckiego.
Jesteś w: Lalka Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskim Panna Izabela była niepospolicie piękną kobietą. Wszystko w niej było oryginalne i doskonałe. Wzrost więcej niż średni, bardzo kształtna figura, bujne blond włosy z odcieniem popielatym, nosek prosty, usta trochę odchylone, zęby perłowe, ręce i stopy modelowe. Dopełnienie tego piękna stanowią oczywiści wykwintne stroje, które zaprzątają w dużej mierze myśli panny Izabeli. Zawsze stara się wyglądać idealnie, lepiej niż wszystkie panny. Panna Izabela jest typowym arystokratycznym dziewczęciem, które żyje po to, by błyszczeć na salonach. Doskonale pokazuje to narrator: Panna Izabela od kolebki żyła w świecie pięknym i nie tylko nadludzkim, ale – nadnaturalnym. Sypiała w puchach, odziewała się w jedwabie i hafty, (…) piła z kryształów, jadała ze sreber i porcelany kosztownej jak złoto (…) Gdyby ją kto szczerze zapytał: czym jest świat, a czym ona sama? niezawodnie odpowiedziałaby, że świat jest zaczarowanym ogrodem (…) a ona – boginią czy nimfą uwięzioną w formy cielesne Cytaty te obrazują infantylizm i tępotę moralną panny Łęckiej. Nie liczyło się dla niej serce, wielkie uczucie, ale wielkie pieniądze. W wieku 18 lat miała już swoje wyrobione zdanie na temat mężczyzn i wiedziała, że za mąż wyjdzie tylko po to, żeby nie szydzono, że jest starą panną i żeby miał się kto martwić o zaspokajanie jej potrzeb. Izabela poniekąd nie mogła postępować inaczej – taki kanon zachowania nakładała na nią etykieta salonowa, a ona nie była jednostką silną i wyjątkową, mogącą przełamywać te schematy. Poza tym wcale tego nie pragnęła – zafałszowany świat salonu był jedynym jaki znała i jakiego pragnęła. Opisując rozentuzjazmowanie Izabeli i jej rozgorączkowane spojrzenia rzucane Molinariemu, pokazuje narrator jej głupotę. Ważną cechą charakteru Izabeli było silne poczucie dumy szlacheckiej – mimo że nie wiedziała nic o prowadzeniu interesu, boleśnie ubodły ją pertraktacje z wierzycielami. Pełna pogardy obiecuje nawet zrezygnować z wyjazdu do Paryża, ale spłacić długi. Podobnie dzieje się, kiedy dowiaduje się, że ojciec wygrywa pieniądze w karty. Przy tym ważne jest, że nie chodzi jej o spokój sumienia, ale o opinię innych – nie chce, aby mówili, że Łęccy muszą utrzymywać się z gry w karty. Niezdrowa ambicja nie pozwala także zbliżyć się jej do Wokulskiego – być może gdyby słyszał on jej przemyślenia, w których zasługuje co najwyżej na miano doradcy domu lub później zdradzanego męża, odkochałby się. W ogóle stosunek Izabeli do kupca przechodzi kilka faz rozwojowych: początkowo jawi jej się jako nieokrzesany gbur z czerwonymi mocarnymi rękoma, następnie zaczyna się nim interesować – dzieje się tak, gdyż wszyscy go uwielbiają, a ona stwierdza, że taki konkurent może być przydatny (ale nie ma mowy o małżeństwie). W fazie ostatniej zgadza się z myślą, że zostanie jego żoną, ale obwarowuje to całym mnóstwem założeń, które mają jej zapewnić wolność, czyli – jak się ostatecznie okazuje – swobodę romansowania. Wszystkie cieplejsze uczucia musiał sobie Wokulski ciężko wypracować. Pannie Łęckiej nigdy nie przyszło do głowy, że może on cierpieć. Izabela jest przykładem kobiety, której wychowanie potępiały idee pozytywistyczne, zwłaszcza dążenia emancypacyjne i koncepcje utylitarne, a także organicyzm, w myśl których kobiety powinny odebrać takie nauki, aby mogły poradzić sobie w życiu same oraz aby wszystkie warstwy społeczne pracowały dla polepszenia sytuacji ogólnej (jak sprawne organa w organizmie – organicyzm). Oczywiście rolę przywódczą w szerzeniu takich poglądów powinna przyjąć szlachta, jako warstwa najbardziej oświecona (praca u podstaw). Panna Łęcka nie umie pracować (pracę uważa za karę, spadającą na grzeszników), nie myśli o tym nawet – lekarstwem na nędzę ma był ślub z którymś ze znienawidzonych konkurentów: baronem lub marszałkiem. Na końcu powieści zostanie za to surowo ukarana – baron żeni się z inną, marszałek zrywa zaręczyny, odkrywszy zdradę, a panna zmuszona jest po śmierci ojca wstąpić do zakonu. Dowiedz się więcej Lalka - streszczenie Trzy pokolenia idealistów w „Lalce” Bolesława Prusa, czyli powieść o „straconych złudzeniach” Znaczenie tytułu Izabela Łęcka – charakterystyka Charakterystyka Polaków w Lalce Charakterystyka Tomasza Łęckiego Miłość Stanisława Wokulskiego i Izabeli Łęckiej Pojmowanie miłości przez Izabelę Łęcką Echa powstań w Lalce Historia w Lalce Charakterystyka Żydów w Lalce Charakterystyka Niemców w Lalce Lalka jako powieść realistyczna Lalka jako powieść pozytywistyczna Wartości artystyczne Lalki Prusa Interpretacja zakończenia Lalki Stanisław Wokulski Lalka jako powieść o rodzącym się kapitalizmie Czy praca jest wyłącznie koniecznością w życiu? – rozprawka na podstawie Lalki Prusa Lalka jako powieść o straconych złudzeniach Mieć czy być? – rozważ zagadnienie w oparciu o Lalkę Bolesława Prusa Czy Lalka to powieść pesymistyczna, czy optymistyczna? Aspekt psychologiczny Lalki Aspekt patriotyczny Lalki Aspekt społeczno-obyczajowy Lalki Aspekt filozoficzny Lalki Wokulski – romantyk czy pozytywista? – rozprawka Obraz społeczeństwa w Lalce Charakterystyka arystokracji w Lalce Obraz biedoty w Lalce Obraz mieszczaństwa w Lalce Dzieje Ignacego Rzeckiego Charakterystyka Rzeckiego Pamiętnik Rzeckiego i jego rola w utworze Język w powieści Lalka Prusa Narracja Lalki Gatunki literackie występujące w Lalce Kompozycja Lalki Prusa Historia rodziny Krzeszowskich Historia rodziny Łęckich Historia Minclów Losy prezesowej Zasławskiej Losy Heleny Stawskiej Opis rozprawy sądowej w Lalce Opis sklepu Wokulskiego Obraz Powiśla w Lalce Obraz Paryża w Lalce Obraz Warszawy w Lalce Najważniejsze cytaty Lalki Miejsce akcji Lalki Plan wydarzeń Lalki Bolesław Prus – notatka szkolna Lalka - Bolesław Prus Motywy literackie w Lalce
. 412 5 254 135 721 114 151 734
izabela łęcka charakterystyka z cytatami
